Κοιτάζοντας πίσω

Κοιτάζω το παρελθόν μου καμιά φορά και σκέφτομαι... Τώρα, αυτή η πρόταση είναι προβληματική σε δύο σημεία. Στο "παρελθόν μου" και στο "σκέφτομαι". Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι έζησα στη μετάβαση από τον σοσιαλισμό στον εκσυγχρονισμό, πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια ακούγοντας συζητήσεις για τη λογιστική - αλήθεια, ποιος κάθεται να συζητήσει στον ελεύθερο χρόνο του τέτοια πράγματα - έζησα σε εποχή που τα περιοδικά του Κωστόπουλου ήταν τα πρώτα σε πωλήσεις, ο Δάντης θεωρούταν μεγάλος καλλιτέχνης, ο Ρακιντζής συνεργάστηκε με τον Γκιλαν, ο Γονίδης και ο Καρράς ήταν γνήσιες λαϊκές φωνές και η Βίσση η απόλυτη Ελληνίδα σταρ. Α! Και ο Παπακαλιάτης έκλεβε σκηνές ολόκληρες από ξένες σειρές και τα γίδια εδώ - αδήλωτα, χωρίς ΟΠΕΚΕΠΕ - τον θεωρούσαν μεγάλο δημιουργό. 

Και μετά απορώ γιατί βγήκα έτσι; Μωρέ και καλά είμαι! Εντάξει, όχι και πολύ καλά αλλά καταλαβαίνετε...