Πάντα στη ζωή μου ήμουν πολύ μπροστά από την εποχή μου. Αυτό ήταν και το πρόβλημά μου. Ήμουν τόσο μπροστά που δεν με καταλάβαινε κανείς. Για παράδειγμα, όταν γνώρισα τη γυναίκα μου και πριν καν τα φτιάξουμε, κάτι είπε μια μέρα για μαγειρική -για την κακοποίησή της μάλλον- κι εγώ έπιασα αμέσως το στομάχι μου. Ήξερα που θα κατέληγε το πράγμα.
Έτσι ήμουν πάντοτε. Προφήτης. Βλέπων. Έτσι ήμουν και στα επαγγελματικά. Αφού ξεπέρασα τον ενθουσιασμό των εντυπωσιακών επαγγελμάτων -αστροναύτης, πιλότος ελικοπτέρων, σκουπιδιάρης- κατέληξα στο πλέον προσοδοφόρο. Έλεγα, όταν με ρωτούσαν τι δουλειά θέλω να κάνω, ότι θα πάρω δέκα κατσικάκια και άλλα τόσα προβατάκια και θα πάω στη Δορβιτσά με τον παππού και τη γιαγιά μου να τα βόσκω. Τέτοια οξυδέρκεια! Τέτοια διεισδυτική ματιά! Και τι ήμουν τότε; Παιδί του δημοτικού. ΟΠΕΚΕΠΕ δεν υπήρχε καν! Αλλά από τότε είχα δει τον δρόμο για να γίνω μεγιστάνας.
Αλλά, είπαμε. Όταν είσαι μπροστά από την εποχή σου κανείς δε σε καταλαβαίνει και κανείς δε σε βοηθά. Ελλείψει κεφαλαίου λοιπόν, τέλειωσα λύκειο, πέρασα στη λογιστική (μπλιαχ) και τώρα να τα χάλια μου.
Και μη πει κανείς το αστείο "και πάλι ποιμένας έγινες", το έχω ήδη καταλάβει ότι θα το πείτε και δε γέλασα. Πόσο μπροστά όμως...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου