Την σύγκληση της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου γιορτάζει η Εκκλησία μας σήμερα. Είναι η Σύνοδος εκείνη που καταδίκασε την αίρεση του Αρείου και στην οποία γράφτηκαν τα πρώτα κεφάλαια του Συμβόλου της Πίστεως.
Λένε πως ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Αυτοκράτορας εκείνος που έσωσε την Εκκλησία από τους διωγμούς και που ίδρυσε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είδε ποτέ ο κόσμος, μόλις είδε τους 318 Πατέρες και τις πληγές από τα βασανιστήρια που έφεραν, έσπευσε συγκινημένος να φιλήσει τις πληγές αυτές.
Η εικόνα αυτή είναι από μόνη της εντυπωσιακή αλλά γίνεται εντυπωσιακή όταν σκεφτούμε και κάτι ακόμα. Δεν είχαν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που τους χριστιανούς τους έδεναν σε πασσάλους, τους άλειβαν με λάδι και στη συνέχεια τους έβαζαν φωτιά για να γίνονται ανθρώπινοι πυρσοί. Δεν είχαν περάσει παρά ελάχιστα χρόνια από τότε που τις χριστιανές τις καταδίκαζαν σε βιασμούς -ως θανάτου πολλές φορές- σε οίκους ανοχής. Και αυτά με τη διαταγή του Αυτοκράτορα.
Πόσο γρήγορα και πόσο πολύ αλλάζουν οι καταστάσεις! Πως από την απόλυτη απόγνωση περνάμε στην αγαλλίαση και το αντίστροφο.
Η ζωή μας αλλάζει πιο γρήγορα απ' όσο μπορούμε να το χωνέψουμε. Όχι μόνο στη μεγάλη κλίμακα που περιγράψαμε παραπάνω αλλά και σε μικρότερη, σε πιο προσωπική. Νομίζω πως όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα να διηγηθούμε.
Μια προειδοποίηση λοιπόν είναι όλα τα παραπάνω. Και μια υπενθύμιση. Ούτε να απογοητευόμαστε στις μεγάλες δυσκολίες αλλά ούτε και να γινόμαστε αυθάδεις και απρόσεκτοι στις μεγάλες μας χαρές. Γιατί σε μικρό χρονικό διάστημα οι αλλαγές μπορεί να είναι τεράστιες και πέρα από κάθε φαντασία.
Σε όλο αυτό το χάος της ζωής, είμαστε τυχεροί που έχουμε μία σταθερά. Μία σταθερά που ποτέ μα ποτέ δε θα αλλάξει, ακόμα κι όταν ο κόσμος αυτός θα πάψει να υπάρχει. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την αγάπη και τη συμπαράσταση του Χριστού. Αν αναρωτιόμαστε που είναι ο Θεός στις μεγάλες καταστροφές, να θυμόμαστε ότι είναι εκεί που οι άνθρωποι θρηνούν και κλαίει μαζί τους. Και στις μεγάλες χαρές κάθεται λίγο πιο μακριά, διακριτικά και χαίρεται με τη χαρά τους. Πάντα όμως - μα πάντα- είναι μαζί μας.
Όπως ήταν μαζί με τους Χριστιανούς που μαρτυρούσαν με φριχτούς τρόπους αλλά και μαζί με τους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενική Συνόδου...Πραγματικά, είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου