Υπήρξε μια εποχή -προ 20ετίας και βάλε- που επειδή έπινα πολύ, αλλά πολύ, έκανα ή έλεγα πράγματα που ή δεν ήθελα να τα κάνω ή να τα πω ή που τα ξεχνούσα τελείως την επόμενη μέρα κιόλας.
Να σημειώσω πως δεν έπινα σαν κανένας μπουνταλάς, από αυτούς που έβγαιναν στις 11 ή στις 12 το βράδυ και κατέβαζαν ό,τι προλάβαιναν μέχρι τις 3 ή τις 4 τα ξημερώματα. Όχι. Εγώ ήμουν μεθοδικός. Ξεκινούσα από τις δέκα το πρωί και πήγαινα λάου λάου μέχρι...όσο πήγαινε. Έχω ένα επίπεδο όταν πίνω...
Στα πλαίσια αυτής της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και όπως ήταν αναμενόμενο, αδίκησα πολλούς ανθρώπους. Σε κάποιους φέρθηκα άσχημα, άλλους υποτίμησα και άλλους τους έβρισα χωρίς προφανή λόγο.
Αλλά, δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Άλλαξα. Μετανόησα με τη βοήθεια έξτρα ούλτρα γεροντάδων. Με συνεχή προσευχή νηστεία και ώρες ατελείωτες ανούσιας ψυχανάλυσης και ανάγνωσης βαρέων βιβλίων όπως ο κος Παχουλός από τη σειρά Μικροί Κύριοι-Μικρές Κυρίες.
Και ναι! Όλα αυτά, μα όλα αυτά, είχαν επιτυχία! Πρωτοφανή. Σήμερα δεν αδικώ κανέναν ούτε αντιπαθώ κάποιον που δεν πρέπει. Μπορώ με χαρά να σας ενημερώσω ότι αντιπαθώ όλους τους ανθρώπους εξίσου, ανεξαρτήτου φυλής, χρώματος, θρησκείας, ιδεολογία ή μουσικών και σεξουαλικών προτιμήσεων. Φίλες, φίλοι και φίλα(η πολιτική ορθότητα παραμένει πρωταρχικό μέλημά μου)...σας μισώ όλους!!! Ευχαριστώ και εις κατώτερα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου