Η αισιοδοξία λίγο απέχει από την ανοησία αφού ο αισιόδοξος περιμένει να πάνε καλά τα πράγματα χωρίς καμία ένδειξη ή κανένα στοιχείο που να οδηγούν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Από την άλλη ο απαισιόδοξος, γνωρίζοντας το μάταιο της ζωής αλλά και την τάση να διαδέχονται οι άσχημες καταστάσεις η μία την άλλη, και δεν καταρρέει όταν αυτές θα έρθουν(αυτό βέβαια έχει να κάνει και με τις αντοχές του αλλά και τη συχνότητα και τη σφοδρότητα των κακοτυχιών) αλλά και χαίρεται πραγματικά τις σπάνιες καλές στιγμές που θα του τύχουν. Μοιάζει λίγο με το ρητό "να προετοιμάζεσαι για το χειρότερο και να εύχεσαι για το καλύτερο", με τη διαφορά πως ο απαισιόδοξος γνωρίζει τη ματαιότητα του να εύχεσαι για το καλύτερο αφού αυτό δεν είναι πιθανό να έρθει όσο κι αν το εύχεται κάποιος. Και επειδή κάποιοι θέλετε και μια εκκλησιολογική αιτιολόγηση των κειμένων, σας παραπέμπω στο σπουδαιότερο, για εμένα, βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, τον Εκκλησιαστή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου