Αυτοαναφορικόν!

 

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog και στο fb αλλά ίσως και πιο πριν, από τότε που άρχισα να μιλάω πιο δημόσια τέλος πάντων με έχουν αποκαλέσει: εθνικιστή, συντηρητικό, αριστερό, δεξιό, προοδευτικό, αιρετικό( πολλές φορές), φιλελεύθερο, δαιμονισμένο, τρελό(εδώ ίσως να έχουν και κάποιο δίκιο), δωδεκαθεϊστή, μηδενιστή, σοσιαλιστή, ακροδεξιό, κάποια κοσμητικά που τα κόβει η λογοκρισία κυρίως από οπαδούς της ΝΔ όταν τα βάζω με τους λαμπρούς πολιτικούς τους, λαϊκό και λαϊκιστή, άσχετο, επιφανειακό, σκοτεινό, κρύο, χιουμορίστα και άλλα πολλά. 

Τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό όμως μου τον έγραψε μια θειά στο fb, όταν έγραφα κάτι ειρωνικό για την κυβέρνηση της ΝΔ (οι Νεοδημοκράτες για κάποιο λόγο αντιδρούν πολύ άσχημα όταν ένας παπάς γράφει κάτι εναντίον του κόμματος, σε αντίθεση με τους αριστερούς που απλώς αντιδράνε άσχημα όταν ένας παπάς γράφει - αστείο ήταν μη πέσετε να με φάτε) : "αυτός είναι δαιμονικός! Έχει εκατό πρόσωπα" απάντησε σε μια άλλη θείτσα που με έβριζε για τον ίδιο λόγο, κάνοντας αναφορά στις συχνές αλλαγές στο προφίλ που κάνω προφανώς. 

Η αλήθεια είναι ότι γενικά διασκεδάζω με τους χαρακτηρισμούς που μου αποδίδουν αλλά αυτός είναι ο καλύτερος μέχρι τώρα. Και βέβαια δεν ξέρω αν ήταν πράγματι θείτσες αυτές οι δύο, έτσι εμφανίζονταν στο fb. Θα μπορούσαν να είναι δυο κοιλαράδες αξύριστοι ή ο Γεωργιάδης με τον Λαζαρίδη! 

Στην πραγματικότητα δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Ένας απλός παπάς με σατιρική διάθεση συχνά πυκνά είμαι, που κάνω τα πάντα λάθος περιμένοντας να βγει κάτι σωστό. Και που νοσταλγώ και το χωριό μου ώρες ώρες, χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Τέλος πάντων. Δεν είχα τι να γράψω και έγραψα αυτό. Αν το διαβάσατε και θεωρείτε ότι χάσατε το χρόνο σας, δε με νοιάζει. Σιγά τι σημαντικό θα κάνατε έτσι κι αλλιώς μέσα σε δύο λεπτά. Τα επόμενα κείμενα θα είναι χειρότερα...