Μπροστά στον Ηρώδη Αντύπα ο Ιησούς σιωπά. Στον Πόντιο Πιλάτο λέει πως δεν έχει καμία εξουσία επάνω Του. Τους Αρχιερείς των Εβραίων τους χλευάζει.
Εγκαινιάζει μία στάση που θα ακολουθήσουν και οι Μάρτυρες οι οποίοι θα αψηφήσουν τη λατρεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και αργότερα οι Πατέρες της Ερήμου, οι οποίοι σε πιο ήπιες συνθήκες, θα φύγουν από τον "πολιτισμό" για να αποφύγουν τον εναγκαλισμό με την εξουσία.
Μια εξουσία που συχνά -αν όχι πάντα- γίνεται ο Αντίχριστος της Αποκάλυψης.
Όλα όσα γίνονται της Μεγάλη Εβδομάδα, η σύγκρουση με τους Φαρισαίους, η σύλληψη, η "δίκη", τα βασανιστήρια, η σταύρωση και η Ανάσταση δεν είναι ένα θέαμα που προσεγγίζεται φολκλορικά με δρώμενα στους ναούς. Είναι η αποκάλυψη ενός νέου τρόπου ζωής.
Ενός τρόπου ζωής που όπως στο παράδεισο οι άνθρωποι "οὔτε γαμοῦσιν, οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ' ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσιν" έτσι και στην περίπτωση που το θέλημα του Θεού εφαρμοστεί ως εν ουρανώ και επί της γης, οι άνθρωποι ούτε εξουσιάζουν ούτε εξουσιάζονται αλλά υπηρετούν ο ένας τον άλλον.
Δεν ερχόμαστε στην εκκλησία αυτές τις ημέρες για να συγκινηθούμε και να κλάψουμε ή να νιώσουμε μια βουτηγμένη στον συναισθηματισμό κατάνυξη. Ερχόμαστε για να ανακαλύψουμε έναν νέο τρόπο ζωής που κάποτε ταρακούνησε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Όχι, με όπλα αλλά με λόγια και μαρτύριο. Και αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιο χρειαζόμαστε πάλι στην εποχή μας.
πίνακας του Kreg Yingst
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου