Εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε

 

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Με τα παραπάνω λόγια κλείνει η σημερινή αποστολική περικοπή. Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς. 

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί. 

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου. 

Κάποιος σου έκανε κακό. Κάποιος σε αδίκησε. Και λοιπόν; Άσ' τον να πάει παρακάτω. Αν εξακολουθεί να σε ενοχλεί, κράτα τον χώρο σου και άφησε τον να χτυπιέται. Νομίζεις πως είναι δειλία; Μα αν του παραδώσεις όλη σου τη ζωή, τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι κάποιον. 

Και ας μη ξεχνάμε τον πνευματικό νόμο. Οι κατάρες όταν ξεστομίζονται βάζουν σε εκκίνηση νόμους πνευματικούς, απέναντι στους οποίους είμαστε υπόλογοι όταν καταριόμαστε κάποιον και επομένως απομακρυνόμαστε από τον Θεό.  

Μα είναι δύσκολο να τον ευλογούμε κιόλας. Ε, ας μην τον ευλογήσουμε τότε. Αφού δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτό που ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει ας κάνουμε κάτι λιγότερο. Ας μη δίνουμε σημασία. Ας αφήσουμε το ποτάμι να κυλήσει. 

Τελικά το θέμα δεν είναι αν θα φανούμε δειλοί ή γενναίοι με τα κοσμικά πρότυπα. Το θέμα είναι ποια θέση θέλουμε να έχουμε στον πνευματικό κόσμο. Και κυρίως αν θα έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας ή αν θα τον παραχωρήσουμε στο μίσος, το οποίο θα μας τρώει εσωτερικά. Αξίζει να κάνουμε τέτοιο δώρο σε κάποιον που θέλει το κακό μας;