Χομεϊνί

Ω,ποθώ μια κούπα κρασί από τα χέρια του Αγαπημένου.

Σε ποιον να εμπιστευτώ το μυστικό μου;

Που να απαλύνω τη θλίψη μου;

Μια ολόκληρη ζωή λαχταρώ να δω το πρόσωπο του Αγαπημένου.

Είμαι μια πεταλούδα που γυρνά σαν τρελή γύρω από τη φωτιά,

ένας άγριος σπόρος που ψήνεται στη φωτιά.

Βλέπετε τον λερωμένο μανδύα μου κι αυτό το επεύχιο της υποκρισίας;

Μπορώ,μια μέρα,να το κάνω κομμάτια μπροστά στην πόρτα του καπηλειού;

----

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από τον Αγιατολλάχ Χομεϊνί όταν αυτός ήταν ακόμα φοιτητής. Οι επιρροές από τις πιο προοδευτικές τάσεις των σούφι είναι φανερές. 

Η αλήθεια είναι ότι ο Χομεϊνί απείχε παρασάγγας από την εικόνα του σκληρού θεοκράτη που έχουμε εμείς εδώ, μετά από χρόνια προπαγάνδας. Το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, ένα κίνημα οργής ενάντια  στην άθλια διακυβέρνηση του Σάχη, αποτελούνταν από σούφι, σιίτες πιστούς, κομμουνιστές, εθνικιστές, φεμινίστριες, χριστιανούς και διάφορες άλλες ομάδες, οι οποίες άφησαν στην άκρη τις διαφορές τους και ενώθηκαν για τον κοινό τους σκοπό. 

Δεν επρόκειτο για ένα κίνημα το οποίο είχε ως στόχο την εγκαθίδρυση της σιιτικής θεοκρατίας. Αντίθετα, όλες αυτές οι ομάδες κατέθεταν τις απόψεις τους, οι οποίες πολλές φορές ήταν συγκρουόμενες. Ο Χομεϊνί, χρησιμοποιώντας τα σύμβολα και την παράδοση του σιιτικού Ισλάμ, με έμπνευση από τον Ισμαήλ, τον ηγέτη των Σαφαβιδών, ήταν αυτός που αναδείχτηκε ηγετική φυσιογνωμία του ετερόκλητου κινήματος. 

Η σκλήρυνση του καθεστώτος ήρθε μετά την κατάληψη της αμερικάνικης πρεσβείας και την επιχείρηση των Αμερικανών πεζοναυτών να απελευθερώσουν τους ομήρους που κρατούσαν οι Ιρανοί φοιτητές, η οποία κατέληξε σε φιάσκο. Κατά τη διάρκεια των γεγονότων εμφανίστηκαν πολλά στοιχεία για επαφές των ηγετών των μετριοπαθών ομάδων της επανάστασης με αξιωματούχους των ΗΠΑ. 

Από εκεί και πέρα, επικράτησε η καχυποψία, η συνομωσιολογία αλλά και δόθηκε η ευκαιρία στον, πολύ ενισχυμένο πια στα μάτια του λαού, Χομεϊνί να ξεκαθαρίσει τις διαφορές του με τα άλλα ιδεολογικά ρεύματα της επανάστασης και τους ηγέτες τους. 

(με πληροφορίες από το βιβλίο του Ρεζά Ασλάν "ένας είναι ο κύριος ο θεός μου", από το διαδίκτυο και άλλα βιβλία των οποίων τους τίτλους δε θυμάμαι, σίγουρα ένα ήταν του Τσόμσκι...)