Κάτι που παθαίνω συχνά και με προβληματίζει. Βρίσκω κάποιον γνωστό ή φίλο μου. Του λέω κάτι στα σοβαρά αλλά το παίρνει για αστείο και γελάει(λέω κάτι πετυχημένα συχνά). Τον κοιτάζω με σοβαρό ύφος και με τα μάτια ελαφρά να κλείνουν, σαν του Κλιντ Ίστγουντ στις ταινίες γουέστερν και λέω: Μιλάω σοβαρά. Ξεκαρδίζεται εκείνη την ώρα. Του χώνω μια κατραπακιά στο κεφάλι(γενικά καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται εκτός κι αν προέρχεται από το δικό μου χέρι). Παρεξηγιέται, θυμώνει, δε μου ξαναμιλάει. Έχουν χαλάσει πολλές φιλίες και σχέσεις έτσι. Όχι ότι με νοιάζει και ιδιαίτερα αλλά είπα να γράψω κάτι έτσι για το καλό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου