Ο Μέγας Βασίλειος μέσα από τα λόγια του

  

Αυτές τις ημέρες έχουμε την τάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια να κάνουμε μια εντελώς αδόκιμη σύγκριση. Λατρεύουμε να συγκρίνουμε τον Άγιο Βασίλειο με τον Santa Claus, τη χριστουγεννιάτικη αυτή φιγούρα του δυτικού καταναλωτισμού, όπως επίσης μας αρέσει πολύ να λέμε τον τελευταίο. 

Και αυτό το κάνουμε για να δείξουμε την υπεροχή του "δικού μας" Αγίου έναντι μιας κατασκευασμένης φιγούρας που έχει δανειστεί το όνομα ενός άλλου αγίου(ο Santa Claus βασίστηκε στον  Άγιο Νικόλαο). 

Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Αφού λοιπόν τόσο πολύ αγαπάμε και τιμούμε τον "δικό μας" Άγιο Βασίλειο ας δούμε λίγα μόνο από τα λόγια του: Τιμή Αγίου, μίμηση Αγίου μας λέει ο Μ.Βασίλειος.  Πόσο πολύ τον τιμούμε λοιπόν αυτόν τον Άγιο που μας δίνει και μια αίσθηση πνευματικής υπεροχής; 

"Γνω­ρί­ζω ότι πολ­λοί νη­στεύ­ουν, προ­σεύ­χον­ται, στε­νά­ζουν, φα­νε­ρώ­νουν όλη την ανέ­ξο­δο ευ­λά­βεια, δεν αφή­νουν όμως έναν οβο­λό σ΄αυ­τούς που θλί­βον­ται. Ποιό εί­ναι το όφε­λος, από την υπό­λοι­πη αρε­τή τους; Διό­τι η Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δεν τους πα­ρα­δέ­χε­ται" μας λέει ο Άγιος και μας βάζει δύσκολα από την αρχή. Οι μεγάλοι σταυροί και οι μετάνοιες είναι εύκολα πράγματα και ανέξοδα και εντελώς χαμένα όταν δεν συνοδεύονται με το ενδιαφέρον για όλους τους φτωχούς, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου. 

"Το ψωμί που φυ­λάς στην απο­θή­κη σου εί­ναι του φτω­χού...

Τα ρού­χα που κρα­τάς κρυμ­μέ­να στην απο­θή­κη σου εί­ναι του γυ­μνού...

Τα υπο­δή­μα­τα που σα­πί­ζουν αχρη­σι­μο­ποί­η­τα εί­ναι του ξυ­πό­λυ­του...

Τα χρή­μα­τα που κρύ­βεις βα­θιά στη γη εί­ναι του φτω­χού...

Τό­σους αδι­κείς, όσους θα μπο­ρού­σες να βο­η­θή­σεις!" συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος. Ας κοιτάξουμε τώρα τα ντουλάπια, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τις ντουλάπες με τα ρούχα και τα αυτοκίνητα και τα σπίτια που έχουμε και ας αναρωτηθούμε. Σε ποιον από τους δύο αποδίδουμε τιμή; 

"Δεν εί­ναι πάν­το­τε αξιέ­παι­νη η φτώ­χεια, αλλά η θε­λη­μα­τι­κή, που επι­τυγ­χά­νε­ται σύμ­φω­να με το σκο­πό του Ευαγ­γε­λί­ου. Διό­τι πολ­λοί εί­ναι φτω­χοί ως προς την πε­ριου­σία, όμως έχουν διά­θε­ση πλε­ο­νε­ξί­ας. Αυ­τούς δεν τους σώ­ζει η φτώ­χεια, τους κα­τα­δι­κά­ζει η διά­θε­ση. Δεν εί­ναι λοι­πόν άξιος μα­κα­ρι­σμού πάν­το­τε ο φτω­χός, αλλά εκεί­νος που πε­ρισ­σό­τε­ρο από τους θη­σαυ­ρούς του κό­σμου προ­τί­μη­σε την εν­το­λή του Χρι­στού. Αυ­τούς μα­κα­ρί­ζει και ο Κύ­ριος λέ­γον­τας: «Μα­κά­ριοι αυ­τοί, που εί­ναι φτω­χοί στο πνεύ­μα». Όχι όσοι εί­ναι φτω­χοί στην πε­ριου­σία, αλλά όσοι προ­τί­μη­σαν τη φτώ­χεια της ψυ­χής. Διό­τι τί­πο­τε από εκεί­να, που γί­νον­ται χω­ρίς διά­θε­ση, εί­ναι άξια μα­κα­ρι­σμού." συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος Καισάρειας ώστε να μη νομίζουμε ότι όσοι δεν είμαστε πλούσιοι έχουμε σωθεί κιόλας ούτε να θεωρούμε πως η φτώχεια μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε μοχθηροί και κακοί δήθεν στο όνομα κάποιας δικαιοσύνης.

"Τα απο­κυ­ή­μα­τα των τό­κων πρέ­πει να λέ­γον­ται «γεν­νή­μα­τα εχι­δνών». Λένε, ότι οι οχιές γεν­νιούν­ται, τρώ­γον­τας την κοι­λιά της μη­τέ­ρας τους· και οι τό­κοι γεν­νιούν­ται αφού φάνε τα σπί­τια αυ­τών που οφεί­λουν". Εδώ ο Άγιος Βασίλειος περιγράφει το οικονομικό σύστημα που όλοι μας, μα όλοι μας υπηρετούμε είτε με την ανοχή είτε με την έγκρισή μας. 

"Πλού­σιος εί­ναι εκεί­νος, που αρ­κεί­ται στα αναγ­καία" μας διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος ώστε να μην έχουμε τίποτα παρανοήσεις περί πλούτου. Γιατί έχουμε την τάση να εμφανιζόμαστε πάντα ως φτωχοί και όλο και να επιθυμούμε το κάτι παραπάνω. Σαν αυτά που υπόσχεται όχι ο Άγιος Βασίλειος αλλά ο κόκκινος στρουμπουλός κυριούλης. 

Σταματώ εδώ. Και καλό είναι να σταματήσουμε και όλοι μας να επιδεικνύουμε μια δήθεν πνευματική ανωτερότητα και να αρχίσουμε να εργαζόμαστε σοβαρά να αλλάξουμε τον εαυτό μας ώστε να προκόψουμε πνευματικά.Ας δανειστούμε ξανά από τον τιμώμενο σήμερα Άγιο:  "Εάν κάθε χρό­νο, ημέ­ρα και ώρα προσ­δο­κά κά­ποιος τον Κύ­ριο, δεν τον εν­δια­φέ­ρει τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο, παρά να αγω­νί­ζε­ται και να μην πε­ρά­σει την χρο­νιά του ή την ημέ­ρα ή την ώρα του αρ­γός." 

Και ας μην αναρωτιόμαστε πότε είναι η κατάλληλη ώρα να ξεκινήσουμε αυτόν τον αγώνα: "Κάθε στιγ­μή πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται ευ­νοι­κή, για την συ­στη­μα­τι­κή τε­λεί­ω­ση, που προσ­δο­κά ο Θεός."

Καλή χρονιά...