Το πύρινο άρμα

 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ήταν ούτε πιστός ούτε γενναίος ούτε σκληρός ούτε δειλός ούτε μελαγχολικός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν και είναι φωτιά. Είναι από αυτούς τους εξαιρετικά σπάνιους ανθρώπους που γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι από εκείνους που στις φλέβες του δε τρέχει αίμα αλλά πυρ θεϊκό. Αλλά και αυτό το πυρ, παρότι γεννήθηκε με αυτό μέσα του, παραμένει επικίνδυνο. Μπορεί με αυτό να γίνει παρανάλωμα ή σαν λαίλαπα να καταστρέψεις τον κόσμο. 

Και ο Προφήτης Ηλίας θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα αυτή. Μα ο ίδιος ο Θεός τον δίδαξε πως η φωτιά, η ορμητική, η ασταμάτητη δεν είναι παρά ένα μέσο. Και το μέσο πρέπει να τιθασευτεί. Να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι να γίνει ο αφέντης του. 

Και οταν αυτό γίνει σε τόσο απόλυτο βαθμό, η φωτιά γίνεται άρμα. Άρμα που οδηγεί στον ουρανό. Τι σημαίνει ουρανός σε αυτή τη περίπτωση όμως; Είναι ο Παράδεισος, είναι ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια υπέρβαση της θνητότητας; Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά εκτός από εκείνους που το έχουν πετύχει. Και εκείνοι δε μιλάνε για τα θέματα αυτά. Δεν κομπάζουνε, δεν επιδεικνύουν. Αυτό θα σήμαινε παράδοση στη φωτιά. 

Μένουμε λοιπόν μπροστά στο μυστήριο τούτο και αδυνατούμε να βρούμε μια απάντηση. Μάλλον βρίσκουμε παραπάνω από μία αλλά καμία οριστική, πλήρως ικανοποιητική. Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν πάει κάτι στραβά. Αυτό είναι η ουσία του μυστηρίου. Βρίσκεις πολλές απαντήσει γι' αυτό αλλά καμία που να διαλύει το μυστήριο το ίδιο. Αυτό παραμένει. 

Και μας οδηγεί σε νέες αναζητήσεις. Μέχρι τελικά να μπορέσουμε, όχι να το ξεδιαλύνουμε, αλλά να μάθουμε πως να ελέγχουμε κι εμείς τη φωτιά που έχουμε στις φλέβες μας. Γιατί όλοι έχουμε φωτιά. Που ίσως να μη μπορεί να κάψει τον κόσμο όλο αλλά είναι αρκετά δυνατή ώστε να επηρεάσει το άμεσο περιβάλλον μας. Και την ύπαρξή μας στα πιο βαθιά σημεία της. 

Ας έχουμε το μυστήριο, οδηγό μας λοιπόν...