Mε ρωτάει μια φίλη τις προάλλες: "Πώς ήταν στην εκκλησία; Ήταν ωραία; Είχατε κόσμο; Είχε δουλίτσα;". "Καταπληκτικά" της απαντάω, "στασίδια γεμάτα, όσοι είχαν κλείσει πρώτο στασίδι σολέα άναψαν από πέντε λαμπάδες ο καθένας ενώ ζήτησαν από τον νεωκόρο να τους ανοίξει μία παρτίδα κεριά από μέλι, καλά για να τα ανάψουν. Μεράκλωσαν και τρεις παρέες με τη χορωδία και έψαλλαν μαζί το κοινωνικό. Μεγάλο κέφι". Ρε, σε εκκλησία είμαι όχι σε σκυλάδικο να με ρωτάς άμα είχε κόσμο και αν ήταν ωραία. Μου θύμισε μια άλλη καταπληκτική ερώτηση: "Ήταν ωραία κηδεία;". Υπέροχη, ρίξαμε κάτι μοιρολόγια ξεγυρισμένα, σηκώθηκε κι ο πεθαμένος και είπε δυο τροπάρια νεκρώσιμα μαζί μας. Η δε ταφή, ποίημα! Μαλακό το χώμα, σαν πάπλωμα στρώθηκε από πάνω ενώ ο κόσμος την ώρα που έριχνε από μία χούφτα πολύ το γλέντησε. Βγάλανε και selfies. Στο τέλος στον καφέ είπαμε και κάτι υπέροχα τραγούδια, κρίμα που τον θάψαμε και δε μπόρεσε να ρίξει μια στροφή κι ο πεθαμένος. Τι άλλο θα με ρωτήσουν, απορώ....Δεν έχει ξεκινήσει καλά αυτός ο μήνας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου