Βαριέμαι αφόρητα όταν κάποιος/α μου στέλνει μήνυμα ή με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ιστορίες για παιδιά. Γιους, κόρες, ανίψια, γειτονόπουλα. Και τι γλυκούλια που είναι και τι είπε η δασκάλα στο σχολείο και τι ζωγραφίσανε προχθές και...και...και τι με νοιάζει εμένα. Εγώ βαριέμαι τις ιστορίες για τα δικά μου παιδιά, όχι να ακούσω ιστορίες για παιδιά άλλων, τα οποία τα έχω δει στην καλύτερη περίπτωση μια φορά όλη κι όλη. Επίσης, δε συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε τα δικά μου. Δεν κάνω διακρίσεις, είμαι δημοκράτης ακραιφνής εγώ! Τι με νοιάζει εμένα τι έκανε το παιδί σου ή το παιδί του αδελφού σου ή της αδελφής ή της γειτόνισσας. Άμα δεν έχεις να πεις κάτι και επιστρατεύεις ιστορίες με παιδιά για να γίνει κουβέντα, τουλάχιστον προειδοποίησέ με, να ετοιμάσω κι εγώ μια δικαιολογία για να ξεφύγω. Και να ξέρετε, έχω μπλουζάκι με τυπωμένη τη φάτσα του Ηρώδη και από κάτω γράφει: ήταν παρεξηγημένος! Αυτά τα ολίγα και χιουμοριστικά σήμερα. Άντε να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου