O προφήτης Ελισαίος

 

Ένα περιστατικό από τον βίο του προφήτη Ελισαίου που γιορτάζει σήμερα. Ας δούμε ένα περιστατικό από τη ζωή του προφήτη, ο οποίος ήταν ο συνεχιστής του έργου του προφήτη Ηλία: Κάποτε ήλθε στον Ελισσαίο μια χήρα γυναίκα, που πριν λίγο είχε χάσει τον άνδρα της, και του λέει: «Ο άνδρας μου πέθανε και συ γνωρίζεις ότι σεβόταν το Θεό. Και όμως, ένας άσπλαχνος δανειστής του ήλθε τώρα και, επειδή δεν έχουμε να τον πληρώσουμε, ζητάει να πάρει τους γιους μου δούλους του». Ο Ελισσαίος συγκινημένος της είπε: «Τι μπορώ να σου κάνω; Πες μου, τι έχεις στο σπίτι σου»; Η χήρα του απάντησε: «Τίποτα. Μόνο ένα αγγείο λάδι». Τότε ο Ελισσαίος της λέει να πάει να δανειστεί από τους γείτονες όσα μπορεί περισσότερα άδεια αγγεία. Έπειτα, να κλείσει την πόρτα του σπιτιού της, και μαζί με τους γιους της να γεμίσουν τα αγγεία αυτά από το δικό τους αγγείο με λάδι. Έτσι και έγινε. Αφού δανείστηκε πολλά άδεια αγγεία, τα γέμισε με λάδι από το δικό της, που στο τέλος βρέθηκε και αυτό γεμάτο! Έτσι, πούλησε την άφθονη εκείνη ποσότητα λαδιού, πλήρωσε το χρέος και έμειναν αρκετά χρήματα γι' αυτήν και τα παιδιά της.

Οι προφήτες δεν έβλεπαν τα μελλούμενα. Έβλεπαν στα γεγονότα το θέλημα του Θεού και το ερμήνευαν στους ανθρώπους. Δεν ήταν κάποιοι μελλοντολόγοι, ήταν αυτοί που μετέφεραν τον λόγο του Θεού στους ανθρώπους. Και όχι μόνο με τα λόγια τους αλλά και με πράξεις. Όπως αυτό το θαύμα που έκανε ο προφήτης Ελισαίος.

Το οποίο δεν είναι απλά κάτι που αψηφά τους νόμους της φύσης. Είναι κάτι που μας δείχνει το θέλημα του Θεού. Και ποιο είναι αυτό; Να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη. Να βοηθάμε όσο μπορούμε. Πολλές φορές οι δυνάμεις δεν είναι αρκετές. Δεν έχει σημασία. Και η πιο μικρή βοήθεια που δίνεται με την καρδιά μας αυγατιζει με την ευλογία του Θεού. 

Και κάτι ακόμα. Ποιος στέκεται απέναντι στο θέλημα του Θεού; Ένας άκαρδος δανειστής. Κάποιος που η απληστία του δε γνώριζε όρια. Ένας πλουτοκράτης. 

«(...) Η πλουτοκρατία γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνική σεπηδόνα» μας λέει και ο Παπαδιαμάντης, ο μεγάλος συγγραφέας, ο οποίος -να είναι άραγε σύμπτωση; - έψελνε στις αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου στο Μοναστηράκι.  «(...) Για ν' αποκτήσει κανείς γρόσια (...) πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια» γράφει αλλού ο Παπαδιαμάντης ενώ στηλιτεύει «(...) τους τοκογλύφους, αιματοφάγους, πολιτικάντηδες, ρουσφετολόγους, λαοπλάνους, τυχοδιώκτες» και εκτιμά ότι με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους «την πλιατσικολογίας διεδέχθη η φορολογία και έκτοτε ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλεύει διά την μεγάλην κεντρικήν γαστέραν την ώτα ουκ έχουσαν (...)».

Αυτές τις στρεβλώσει; της ανθρώπινης φύσης μας υποδεικνύει το θαύμα που επιτέλεσε ο προφήτης Ελισαίος ως ασθένειες που εμείς οι χριστιανοί καλούμαστε να θεραπεύσουμε. Με όσες δυνάμεις έχει ο καθένας μας. Με πράξεις μικρές, ελάχιστες. Αλλά με πολλή πίστη και διάθεση.