Μου φάνηκε παράξενο το περιστατικό...
Γράφει ο Κεκαυμένος στο Στρατηγικό του, δίνοντας συμβουλές στον ανιψιό (ή τον γιο του), πως όταν βλέπει σαλούς να τους δίνει πάντα ελεημοσύνη διότι μπορεί να είναι άνθρωποι του Θεού.
Αυτή τη συμβουλή από τότε που τη διάβασα - και με τη συμπάθεια που έχω στους σαλούς- την τηρώ όσο μπορώ.
Χθες λοιπόν, όσο ήμουν στο μετρό, μπήκε ένας ζητιάνος. Σαλός δε ξέρω αν ήταν, έτσι κι έτσι, αλλά είχε όλα τα γνωρίσματα του ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Λίγα δόντια κι αυτά φθαρμένα, γένια και μαλλιά απεριποίητα, ρούχα κουρελιασμένα και μια σακούλα γνωστού σούπερ μάρκετ με πράγματα μέσα που έμοιαζαν με σκουπίδια. Του έδωσα μια μικρή βοήθεια, ελάχιστη(ένα ευρώ), και του χαμογέλασα.
Αυτός τότε άρχισε:" Ευχαριστώ πάτερ που μου έδωσες, ο Θεός να σου δίνει υγεία, γιατί εσύ βοήθησες, οι άλλοι παπάδες δεν βοηθάνε. Δέονται(αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε) για τους ασθενούντες και τους φυλακισμένους αλλά δε δίνουν τίποτα. Τι να τις κάνω τις δεήσεις τους; Θα τους τιμωρήσει ο Θεός, να το θυμάσαι, εσύ να δίνεις όπως μου έδωσες". Συνέχισε με κάποιες λεπτομέρειες για την υγεία του και για κάποια άλλα προσωπικά του αλλά και για κάποιες φορές που πήγε να ζητήσει βοήθεια και δεν του έδωσαν.
Όλη τη διάρκεια που μιλούσε, είχα την αίσθηση πως δεν απευθυνόταν σε μένα πραγματικά αλλά πως ξεστόμιζε κάποιου είδους προφητεία. Δεν ξέρω, ίσως να ήμουν επηρεασμένος και από την άσχημη ψυχολογική κατάστασή μου εκείνη την ώρα(εκκλησιαστικά θέματα, μην ασχολείστε) αλλά σαν κάποια δυσοίωνη ατμόσφαιρα να δημιουργήθηκε για λίγο γύρω από τα λόγια του ανθρώπου αυτού...Ίσως, βέβαια, να ήταν απλώς ένας από τους πολλούς αστέγους που λένε ό,τι προλάβουν.
Πάντως τα λόγια του μου έμειναν...Δεν τα αισθάνθηκα ούτε ως έπαινο ούτε ως προειδοποίηση αλλά μάλλον σαν εξήγηση, σαν μάθημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου