Όταν ο εκατόνταρχος πήγε και ζήτησε από τον Ιησού να θεραπεύσει τον δούλο του, παραδέχτηκε ότι δεν ήταν άξιος να δεχτεί σπίτι του τον Χριστό. Και τότε ο Χριστός, θαυμάζοντας την πίστη του εκατόνταρχου είπε πως τέτοια πίστη δε βρήκε ανάμεσα στους Ισραηλίτες. Και πως πολλοί θα έρθουν από τις άκρες του κόσμου και θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών ενώ πολλοί από αυτούς που θεωρούνται εκλεκτοί του Θεού θα καταλήξουν στο σκοτάδι το αιώνιο.
Και τώρα ας κοιτάξουμε γύρω μας. Ας κοιτάξουμε και τον εαυτό μας. Θεωρούμαστε κι εμείς εκλεκτοί. Εκκλησιαζόμαστε, κάνουμε νηστείες, αρτοκλασίες, παρακολουθούμε τις ακολουθίες και είμαστε καθώς πρέπει στη κοινωνική μας ζωή. Και καλά κάνουμε.
Πίστη όμως έχουμε; Έχουμε έστω ένα σπόρο πίστης από αυτούς που κινούν βουνά; Καιγόμαστε για να σωθεί ο κόσμος; Είμαστε έτοιμοι να πάμε εμείς στην κόλαση για να σωθούν οι αδελφοί μας;
Ο εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης, πήγε και βρήκε έναν Εβραίο δάσκαλο (ο Ιησούς αυτό ήταν για τον εκατόνταρχο) για να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει τον δούλο του. Υποβάθμισε συνειδητά τον εαυτό του μπροστά στον Ιησού, άφησε την κοινωνική του θέση, το στρατιωτικό του αξίωμα και την εξουσία του, όχι για κάποιο μέλος της οικογένειάς του ή για τον ίδιο αλλά για έναν δούλο. Αν αυτό δε δείχνει αγάπη, αν αυτό δεν είναι πίστη, τότε τι είναι;
Λοιπόν, έχουμε τέτοια πίστη; Έχουμε τέτοια διάθεση απέναντι στους συνανθρώπους μας, όσο φτωχοί και ταπεινοί κι αν είναι; Ή έχουμε επαναπαυθεί στο Βάπτισμα και τις τελετουργίες;
Αυτό θα το απαντήσει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του και στον Θεό. Μόνο εκεί είμαστε άλλωστε πραγματικά ειλικρινείς. Εκεί που τίποτα δεν είναι κρυφό.
Η Βασιλεία του Θεού μας περιμένει. Αλλά εκεί θα μας περιμένουν και πολλές εκπλήξεις όταν δούμε ποιος θα είναι εντός και ποιος εκτός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου