Πέτρου και Παύλου

 

Σήμερα τιμούμε τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους, τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι δύο τους αποτέλεσαν τα θεμέλια της Εκκλησίας μας. 

Συνήθως σχολιάζουμε πιο πολύ τον Απόστολο Παύλο επειδή και το συγγραφικό του έργο έχει μεγαλύτερη επιρροή και έκταση αλλά και επειδή ήρθε και κήρυξε στην Αθήνα. Αντίθετο ο Απόστολος Πέτρος συνδέεται περισσότερο με τη Ρώμη. 

Όμως ο Πέτρος, η ζωή του, θαρρώ πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμάς σήμερα. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Χριστού, ο πιο ορμητικός και αυθόρμητος αλλά και αυτός που δείλιαζε συχνά. Και ενώ ο Παύλος ξεκίνησε ως διώκτης των Χριστιανών και μεταστράφηκε παραμένοντας σταθερός στη πίστη του, ο Πέτρος είχε πιο πολλές διακυμάνσεις. 

Αυτός όρμηξε στα νερά ακολουθώντας τον Χριστό αλλά στη συνέχεια φοβήθηκε και βούλιαξε. Αυτός αρνήθηκε αρχικά στον Ιησού το πλύσιμο των ποδιών και στη συνέχεια Του ζήτησε να τον λούσει ολόκληρο. Αυτός έκοψε το αυτί του δούλου που ήρθε να συλλάβει τον Χριστό, είπε στον Κύριο πως δεν θα Τον αρνηθεί ποτέ και τελικά πριν λαλήσει ο πετεινός τον αρνήθηκε, όχι μία αλλά τρεις φορές. Και τελικά αυτός έγινε το θεμέλιο της Εκκλησίας. 

Και γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί κι εμείς κλυδωνιζόμαστε. Κι εμείς βουλιάζουμε στα νερά της ολιγοπιστίας, κι εμάς μας πνίγουν τα κύματα του φόβου και πολλές φορές είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, απαρνούμαστε τον Χριστό. 

Το παράδειγμα όμως του Αποστόλου Πέτρου μας δίνει θάρρος. Μας κρατά μακριά από την απόγνωση. Μας βοηθά να ψάξουμε το χέρι του Χριστού που θα μας βγάλει από τη θάλασσα. Μας υπενθυμίζει ότι ακόμα κι αν κάποια στιγμή λυγίσουμε και αρνηθούμε τον Κύριο, δεν πρέπει να σπάσουμε. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στην άρνηση αυτή. Αλλά να έχουμε το θάρρος να γυρίσουμε σε Εκείνον. Να Τον αναζητήσουμε και να Του πούμε, όπως ο Πέτρος μετά την Ανάσταση, ότι Τον αγαπάμε. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος και ο Θεός μας. 

Ναι, σήμερα είναι μια καλή ημέρα να θυμηθούμε, όχι τα σπουδαία θαύματα και την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου αλλά τις διακυμάνσεις του, τις πτώσεις του αλλά και τις επαναφορές του. Και όταν χρειαστεί, να τον μιμηθούμε στις τελευταίες.