Ο ναός δεν είναι ιδιοκτησία των ιερέων που διακονούν σε αυτόν. Δεν μπορούμε να λέμε πως διακονούμε και ταυτόχρονα να συμπεριφερόμαστε ως άρχοντες, διευθυντές ή ιδιοκτήτες του ναού. Και ο κόσμος που προσέρχεται δεν είναι ένα ντεκόρ. Ούτε θαυμαστές μας ούτε οπαδοί μας ούτε -πολύ περισσότερο- υπηρέτες μας. Είναι άνθρωποι που προσέρχονται με την πίστη τους, τα βάρη τους, τις αδυναμίες τους. Πολλές φορές είναι κουραστικοί, είναι ενοχλητικοί, αδαείς και ξερόλες. Αλλά έτσι δεν είναι και οι κληρικοί; Έτσι δεν είναι οι άνθρωποι όλοι; Κι εμείς είμαστε εκεί, όχι για να φερόμαστε σαν κακομαθημένα παιδιά ή σαν καλοθρεμμένοι δανδήδες, να μας κουβαλούν τις βαλίτσες και να κάνουν τις δουλειές που τους αναθέτουμε αλλά για να τους ακούμε, να τους συμβουλεύουμε και όσο μπορούμε να τους βοηθάμε. Κυρίως όμως να τους φιλοξενούμε για εκείνες τις ώρες που έρχονται στη λειτουργία, στις βαπτίσεις, στους γάμους, στις κηδείες. Αν δεν το κάνουμε, κακώς φορέσαμε τα ράσα και σκάμε καλοκαιριάτικα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου