Το κενό

Κάποιοι γίνονται κληρικοί για τη θέση του δημοσίου. Άλλοι επειδή ως κληρικοί μπορούν να ασκήσουν μια κάποια εξουσία. Μερικοί γίνονται επειδή η πίστη τους τους οδηγεί και υπάρχουμε και εμείς -νομίζω πως είμαστε  οι περισσότεροι- που προσπαθούμε να γεμίσουμε κάποια κενά μέσα μας με την ιερωσύνη. 

Τώρα, αυτή η τελευταία κατηγορία έχει κάποιους κινδύνους. Αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, το κενό μέσα μας δε θα καλυφθεί με την ιερωσύνη αλλά αντίθετα θα μεγαλώσει. Θα θεριέψει και τελικά θα μας καταπιεί. Και μπορεί να γεννήσει τέρατα. 

Βλέπετε  οι δυο πρώτες κατηγορίες σπάνια θα έχουν ως αποτέλεσμα κάτι πολύ κακό. Ίσα ίσα, πιθανότατα να είναι οι κατηγορίες που βγάζουν τους καλύτερους "επαγγελματίες". Δηλαδή κληρικούς που κρατούν μια στάση τέτοια που τους βοηθά είτε να κερδίζουν αξιοπρεπώς το ψωμί τους είτε έχουν μια σοβαρή συμπεριφορά ώστε να ασκούν την όποια εξουσία θέλουν. 

Εκείνοι που οδηγούνται από τη πίστη μπορεί να γίνουν πολύ συντηρητικοί- πιο σπάνια φανατικοί-  μπορεί τελικά να απωλέσουν τη πίστη τους και να αποχωρήσουν ή στην καλύτερη περίπτωση να φτάσουν στην αγιότητα. 

Άλλα όσοι ψάχνουμε για μια απάντηση για το κενό που έχουμε μέσα μας, το οποίο είναι τέτοιο ώστε να μας απομακρύνει από κάθε άλλη κοσμική σταδιοδρομία(υπάρχουν κι εκείνοι που το κενό τους τους οδηγεί σε μονοπάτια διαφορετικά, κοσμικά), οφείλουμε να προσέχουμε διπλά. Γιατί αν δεν αντιληφθούμε ότι το κενό μας χρειάζεται θεραπεία, χρειάζεται πλήρωση και όχι μια απλή αντικατάσταση με κάτι άλλο, τότε κινδυνεύουμε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι αυτό το κενό και  να καταπιούμε και τους γύρω μας...