Αυτές τις ημέρες έχουμε την τάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια να κάνουμε μια εντελώς αδόκιμη σύγκριση. Λατρεύουμε να συγκρίνουμε τον Άγιο Βασίλειο με τον Santa Claus, τη χριστουγεννιάτικη αυτή φιγούρα του δυτικού καταναλωτισμού, όπως επίσης μας αρέσει πολύ να λέμε τον τελευταίο.
Και αυτό το κάνουμε για να δείξουμε την υπεροχή του "δικού μας" Αγίου έναντι μιας κατασκευασμένης φιγούρας που έχει δανειστεί το όνομα ενός άλλου αγίου(ο Santa Claus βασίστηκε στον Άγιο Νικόλαο).
Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Αφού λοιπόν τόσο πολύ αγαπάμε και τιμούμε τον "δικό μας" Άγιο Βασίλειο ας δούμε λίγα μόνο από τα λόγια του: Τιμή Αγίου, μίμηση Αγίου μας λέει ο Μ.Βασίλειος. Πόσο πολύ τον τιμούμε λοιπόν αυτόν τον Άγιο που μας δίνει και μια αίσθηση πνευματικής υπεροχής;
"Γνωρίζω ότι πολλοί νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν, φανερώνουν όλη την ανέξοδο ευλάβεια, δεν αφήνουν όμως έναν οβολό σ΄αυτούς που θλίβονται. Ποιό είναι το όφελος, από την υπόλοιπη αρετή τους; Διότι η Βασιλεία των Ουρανών, δεν τους παραδέχεται" μας λέει ο Άγιος και μας βάζει δύσκολα από την αρχή. Οι μεγάλοι σταυροί και οι μετάνοιες είναι εύκολα πράγματα και ανέξοδα και εντελώς χαμένα όταν δεν συνοδεύονται με το ενδιαφέρον για όλους τους φτωχούς, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου.
"Το ψωμί που φυλάς στην αποθήκη σου είναι του φτωχού...
Τα ρούχα που κρατάς κρυμμένα στην αποθήκη σου είναι του γυμνού...
Τα υποδήματα που σαπίζουν αχρησιμοποίητα είναι του ξυπόλυτου...
Τα χρήματα που κρύβεις βαθιά στη γη είναι του φτωχού...
Τόσους αδικείς, όσους θα μπορούσες να βοηθήσεις!" συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος. Ας κοιτάξουμε τώρα τα ντουλάπια, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τις ντουλάπες με τα ρούχα και τα αυτοκίνητα και τα σπίτια που έχουμε και ας αναρωτηθούμε. Σε ποιον από τους δύο αποδίδουμε τιμή;
"Δεν είναι πάντοτε αξιέπαινη η φτώχεια, αλλά η θεληματική, που επιτυγχάνεται σύμφωνα με το σκοπό του Ευαγγελίου. Διότι πολλοί είναι φτωχοί ως προς την περιουσία, όμως έχουν διάθεση πλεονεξίας. Αυτούς δεν τους σώζει η φτώχεια, τους καταδικάζει η διάθεση. Δεν είναι λοιπόν άξιος μακαρισμού πάντοτε ο φτωχός, αλλά εκείνος που περισσότερο από τους θησαυρούς του κόσμου προτίμησε την εντολή του Χριστού. Αυτούς μακαρίζει και ο Κύριος λέγοντας: «Μακάριοι αυτοί, που είναι φτωχοί στο πνεύμα». Όχι όσοι είναι φτωχοί στην περιουσία, αλλά όσοι προτίμησαν τη φτώχεια της ψυχής. Διότι τίποτε από εκείνα, που γίνονται χωρίς διάθεση, είναι άξια μακαρισμού." συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος Καισάρειας ώστε να μη νομίζουμε ότι όσοι δεν είμαστε πλούσιοι έχουμε σωθεί κιόλας ούτε να θεωρούμε πως η φτώχεια μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε μοχθηροί και κακοί δήθεν στο όνομα κάποιας δικαιοσύνης.
"Τα αποκυήματα των τόκων πρέπει να λέγονται «γεννήματα εχιδνών». Λένε, ότι οι οχιές γεννιούνται, τρώγοντας την κοιλιά της μητέρας τους· και οι τόκοι γεννιούνται αφού φάνε τα σπίτια αυτών που οφείλουν". Εδώ ο Άγιος Βασίλειος περιγράφει το οικονομικό σύστημα που όλοι μας, μα όλοι μας υπηρετούμε είτε με την ανοχή είτε με την έγκρισή μας.
"Πλούσιος είναι εκείνος, που αρκείται στα αναγκαία" μας διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος ώστε να μην έχουμε τίποτα παρανοήσεις περί πλούτου. Γιατί έχουμε την τάση να εμφανιζόμαστε πάντα ως φτωχοί και όλο και να επιθυμούμε το κάτι παραπάνω. Σαν αυτά που υπόσχεται όχι ο Άγιος Βασίλειος αλλά ο κόκκινος στρουμπουλός κυριούλης.
Σταματώ εδώ. Και καλό είναι να σταματήσουμε και όλοι μας να επιδεικνύουμε μια δήθεν πνευματική ανωτερότητα και να αρχίσουμε να εργαζόμαστε σοβαρά να αλλάξουμε τον εαυτό μας ώστε να προκόψουμε πνευματικά.Ας δανειστούμε ξανά από τον τιμώμενο σήμερα Άγιο: "Εάν κάθε χρόνο, ημέρα και ώρα προσδοκά κάποιος τον Κύριο, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο, παρά να αγωνίζεται και να μην περάσει την χρονιά του ή την ημέρα ή την ώρα του αργός."
Και ας μην αναρωτιόμαστε πότε είναι η κατάλληλη ώρα να ξεκινήσουμε αυτόν τον αγώνα: "Κάθε στιγμή πρέπει να θεωρείται ευνοική, για την συστηματική τελείωση, που προσδοκά ο Θεός."
Καλή χρονιά...
