Μια 17χρονη κοπέλα που κείτεται αιμόφυρτη στην άσφαλτο χτυπημένη και εγκαταλειμμένη από τον ασυνείδητο οδηγό(ίσως και δύο), με δε ξέρω κι εγώ πόσα αυτοκίνητα να περνούν δίπλα της για ένα εικοσάλεπτο, να κόβουν ταχύτητα, να κοιτούν και μετά να φεύγουν απαθέστατα, για να μην αργήσουν και στη δουλειά ή στο ραντεβού ή στο σπίτι. Η Ελλάδα των αρίστων. Η Ελλάδα των επαναστατών. Του φιλότιμου και της Ορθοδοξίας. Των αρχαίων φιλοσόφων(μη μου πείτε πως όλοι αυτοί που πέρασαν δεν ανήκουν σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες). Η Ελλάδα που ποτέ δε πεθαίνει δυστυχώς. Που θα συνεχίσει να ζει σε μία αργή σήψη. Που δε θα αναστηθεί τελικά ποτέ.
Τετάρτη 3 Ιουλίου 2024
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η αβάσταχτη ελευθερία
Ξέρετε γιατί οι άνθρωποι αναπολούν τόσο πολύ τη παιδική τους ηλικία; Όχι επειδή πέρασαν τόσο καταπληκτικά ή επειδή είχαν μια ζωή μπροστά τ...
-
https://owlcation.com/social-sciences/The-Meaning-of-Sparrows-Identification-and-Folklore Το σπουργίτι είναι ένα συνηθισμένο μικρό πουλ...
-
Για να καταλάβετε για τι είδους άνθρωπο μιλάμε. Τη πρώτη του Οκτώβρη πέρασα, όπως συνηθίζω, από το Σύνταγμα για να δω λίγο τον απεργό πείν...
-
Λοιπόν, δεν ήξερα αν θα έπρεπε να γράψω αυτό το κείμενο. Κυρίως επειδή περιέχει και κάποια στοιχεία αυτοπροβολής. Από την άλλη, ούτε να μη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου