Κάποτε, σε μια ενορία - δε θα προσδιορίσω χρόνο- ερχόταν για εξομολόγηση ένας τύπος, το μυαλό του οποίου...λειτουργούσε διαφορετικά. Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν και το πιο ελκυστικό άτομο. Αλλά τον είχαν διώξει άλλοι εξομολόγοι και κάμποσοι ψυχολόγοι. Και επειδή ήξερα την περίπτωσή του, τον εξομολογούσα εγώ. Κάποια μέρα, ο προϊστάμενος του ναού εκείνου, με φώναξε και μου είπε: "Μη μου φέρνεις τέτοιους στον ναό. Προσπαθώ να φέρω καλό κόσμο εδώ". Αυτό είναι άλλο ένα περιστατικό ενδεικτικό, του πόσο έχουμε ξεφύγει στην καθημερινότητα της διακονίας μας. Που, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν τη βλέπουμε ως διακονία αλλά ως ευκαιρία προβολής και επίδειξης. Θέλουμε στους ναούς μας "καλό κόσμο". Καλοβαλμένους, όμορφους και με καλές θέσεις. Την ίδια ώρα κηρύττουμε πως δεν είναι λέσχες αγίων οι εκκλησίες αλλά θεραπευτήρια ψυχών. Αρκεί οι ψυχές αυτές να είναι πιο ευπρεπείς, πιο καλοστεκούμενες και πιο...τακτοποιημένες. Αυτή η νοοτροπία, η τόσο ξένη προς την ουσία της πίστης μας, έχει ριζώσει πολύ βαθιά και στους κληρικούς αλλά και στους λαϊκούς. Θυμάμαι, σε μητρόπολη που υπηρετούσα παλαιότερα, που κάποιοι κληρικοί κορόιδευαν έναν άλλον ιερέα ο οποίος είχε στην εκκλησία του πολλά παιδιά ΑμεΑ που βοηθούσαν ως παπαδάκια, αναγνώστες κλπ. Αυτό το τελευταίο παράδειγμα, μας δείχνει ότι ναι μεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα νοοτροπίας αλλά και μια καλή μαγιά που θα μπορέσει στο μέλλον να δώσει κάτι καλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου