Η πρώτη Σεπτεμβρίου είναι η αρχή της νέας χρονιάς για το Εκκλησιαστικό Έτος, ονομάζεται δε αρχή της Ινδίκτου. Μια τέτοια μέρα, νομίζω πως δε θα γράψω κάτι θεολογικό. Ή ίσως να γράψω και κάτι πολύ θεολογικό. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι τελικά θεολογικό, τι κρύβει μέσα του κάτι από τον Θεό, και τι όχι. Πολλές φορές κείμενα για καθημερινά πράγματα είναι πολύ πιο θεολογικά από αντίστοιχα γεμάτα αγίους και θεολογικούς όρους.
Σκέφτομαι τη ζωή λοιπόν. Τη ζωή μας την καθημερινή. Ας μη γελιόμαστε. Είναι απαίσια. Όλη μέρα τρέχουμε εδώ κι εκεί για τις δουλειές μας, ένα σωρό υποχρεώσεις μας κυνηγάνε, από τους ανθρώπους που βλέπουμε ελάχιστους συμπαθούμε και πολλούς αντιπαθούμε. Πολλές φορές αυτοί που μας δημιουργούν πρόβλημα είναι οι πολύ στενοί συγγενείς μας. Παλιοί φίλοι μας προδίδουν. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη ρώσικη ρουλέτα, έτοιμος να μας πυροβολήσει.
Και όμως όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω είναι όμορφα. Και είναι όμορφα γιατί μέσα από απογοητεύσεις, πληγές, πόνους και στενοχώριες μας οδηγούν σε πιο όμορφες καταστάσεις. Σε στιγμές απίστευτης χαράς και γλυκύτητας.
Οι οποίες κρατάνε λίγο και κάποιες φορές μετατρέπονται κι αυτές σε νέες πληγές και απογοητεύσεις.
Αλλά δε πειράζει. Γιατί και πάλι θα οδηγηθούμε σε κάτι όμορφο. Κι ας μας πληγώσει κι αυτό.
Το θέμα είναι, ότι η ζωή δε μπορεί να βιωθεί με φόβο μη και πληγωθούμε ή στενοχωρηθούμε. Που προφανώς και θα το πάθουμε. Η ζωή βιώνεται με ορμή και με ζωντάνια.
Ας πληγωθούμε. Ας στενοχωρηθούμε. Ας πέσουμε σε νύχτα χωρίς αστέρια και χωρίς φεγγάρι. Πάλι θα ανατείλει το επόμενο πρωί. Αν διστάζουμε από το φόβο της απογοήτευσης θα αφήσουμε τη ζωή να περάσει άσκοπα τελικά. Κρίμα είναι.
Ξεκινάει μια νέα χρονιά. Ας τη χαρούμε. Με τα λίγα καλά της και τα πολλά της άσχημα. Ακόμα και αυτή η αναλογία είναι αρκετή για να καταλάβουμε την ομορφιά της καθημερινότητάς μας. Στο κάτω κάτω ακόμα αναπνέουμε και ακόμα ακούμε τα κελαηδίσματα των πουλιών και τις κόρνες των αυτοκινήτων. Ας το ευχαριστηθούμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου