Είμαι παπάς σε μια ενορία σε ένα χωριό. Γίνεται ένας φόνος. Οι συγγενείς του θύματος κατηγορούν τον πρόεδρο του χωριού ως ηθικό -τουλάχιστον- αυτουργό και το συμβούλιο της κοινότητας ως υπευθύνους για τη συγκάλυψη του φόνου, για απόκρυψη στοιχείων κλπ. Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί τους. Είναι τουλάχιστον απρέπεια, στο μνημόσυνο του θύματος να καλέσω τον ταμία(ή κάποιο άλλο μέλος) του συμβουλίου ή έστω να του επιτρέψω να παραστεί στο μνημόσυνο. Και να βγάλω και φωτογραφίες και να τις δημοσιεύσω, πως ήρθε το τάδε μέλος του συμβουλίου στο μνημόσυνο του θύματος. Οι πενθούντες, ακόμα και παλαβομάρες να λένε, αξίζουν σεβασμό...
Κάποιοι μου είπαν κάποτε για ένα θέμα, "πάτερ γιατί δε μιλάει η Εκκλησία;" εννοώντας τους κληρικούς. Η απάντησή μου παραμένει: "Το 90% από εμάς καλύτερα να μη μιλάει. Ζημιά κάνουμε όταν το ανοίγουμε. "
Υγ1. Πάνω που χάρηκα με το κάζο του βάζελου στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, ξανασυγχίστηκα....
Υγ2. Είδατε καλός που είμαι με τις παραβολές;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου