Από το 2010 και μετά, η ελληνική κοινωνία, χάνοντας το μόνο πραγματικό της στήριγμα, τα χρήματα, έπεσε σε μια φάση στασιμότητας. Υπήρξε η αναλαμπή της "πρώτης φοράς Αριστερά" και του δημοψηφίσματος, το οποίο φρόντισε η τότε κυβέρνηση να ακυρώσει στη πραγματικότητα.
Έκτοτε πολλοί απογοητεύτηκαν και γύρισαν την πλάτη στην πολιτική διαδικασία, ιδιώτευσαν και επέτειναν την κατάσταση αφασίας που επικρατούσε. Ήρθε και η τωρινή κυβέρνηση και με τη βοήθεια δημοσιογράφων και ΜΜΕ, αποτελείωσαν την κατάσταση, δημιουργώντας τα πολύ βολικά γι' αυτούς, ελώδη νερά στα οποία ζούμε σήμερα.
Όμως σε τέτοια μέρη, σε έλη, βάλτους και γενικά σε στάσιμα νερά αναπτύσσονται παράσιτα και ασθένειες. Ή ενισχύονται προϋπάρχουσες. Έτσι εμφανίζονται φαινόμενα εθνικισμού, διαφθοράς, παραίτησης, μηδενισμού, φανατισμού, νοσταλγίας και άλλα πολλά.
Και όσο λιμνάζει η κατάσταση, τόσο πιο έντονα γίνονται τα παραπάνω φαινόμενα.
Είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα; Νομίζω πως ένας ταιριαστός μύθος είναι αυτός που ο Ηρακλής καθαρίζει τους στάβλους του Αυγεία. Πώς καθάρισε ο Ηρακλής τη βρώμα; Έσκαψε χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και έστειλε δύο ποτάμια, τον Αλφειό και τον Πηνειό να περάσουν από μέσα και να σαρώσουν τα πάντα.
Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει και στην κοινωνία. Χρειάζεται κάτι σαρωτικό, κάτι καθαρό, κάτι υγιές. Αν θα έχει κάποιο παραδοσιακό ιδεολογικό πρόσημο ή όχι αυτό μένει να φανεί.
Υπάρχει κάτι τέτοιο στον ορίζοντα; Μάλλον όχι αυτή τη στιγμή. Τίποτα δεν έχει την απαιτούμενη ορμή, καμία σοβαρή ζύμωση δε γίνεται στη κοινωνία, κι ας λένε κάποιοι άνθρωποι -τους οποίους εκτιμώ- το αντίθετο. Η δεξιά έχει βαλτώσει στα νερά του μητσοτακισμού, η άκρα δεξιά είναι ασθένεια και όχι θεραπεία, η αριστερά αδυνατεί να μιλήσει στους απλούς ανθρώπους και να έρθει σε επαφή μαζί τους, κέντρο δεν υπάρχει και όλα τα καινούρια που πάνε να εμφανιστούν έχουν μια έντονη οσμή παλιού για την ώρα. Ηρακλής ούτε γι' αστείο δεν υπάρχει ενώ όλος ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε παραζάλη ανάμεσα στον παρανοϊκή woke κουλτούρα και στον ψυχοπαθή τραμπισμό. Οπότε και μια χώρα που λειτούργησε ως σκωληκοειδής απόφυση του παραπάνω πολιτισμού, δύσκολα θα μπορέσει να βρει θεραπεία.
Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα μοιάζει με τον Διγενή Ακρίτα. Όσο γενναία και αν παλέψει στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάρο στο τέλος θα πεθάνει. Αυτό όμως ίσως να μην είναι και πολύ κακό. Με τον θάνατο έρχεται και η ελπίδα της ανάστασης. Αντίθετα μια χώρα που δεν πεθαίνει αλλά μονίμως ψυχορραγεί δε μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του πόνου και συνεχώς υποφέρει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου