Είναι σχεδόν ποιητικό το γεγονός ότι το φετινό Ψυχοσάββατο συμπίπτει με τη μέρα που ο κόσμος γιορτάζει την ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου.
Μικρή παρένθεση, ο Άγιος Βαλεντίνος γιορτάζεται και στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά στις 6 Ιουλίου.
Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και έναν καλύτερο και λιγότερο σκανδαλιστικό, για τους πιο παραδοσιακούς, παραλληλισμό με τη χθεσινή γιορτή των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης. Εκείνο το ζευγάρι που βαπτίστηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον φιλοξένησαν διακινδυνεύοντας τις ζωές τους, τον ακολούθησαν ως βοηθοί στις περιοδείες του και τελικά συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν εξαιτίας της πίστης τους.
Αυτό που έχουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες είναι μια σύνθεση, έναν εναγκαλισμό του κοσμικού έρωτα, του θείου έρωτα και του θανάτου.
Κι ενώ ο κοσμικός έρωτας κρατά όσο ζούμε και παύει με τον θάνατο, ο θείος έρωτας είναι αυτός που κατανικά και τον θάνατο. Αλλά, αλήθεια, πιστεύει κανένας πως μπορούμε να φτάσουμε στον θείο έρωτα χωρίς πριν να έχουμε γνωρίσει τον κοσμικό; Γιατί τι άλλο είναι ο κοσμικός έρωτας από μια μικρή ψηλάφηση του θεϊκού;
Κάποτε, πηγαίνοντας για λειτουργία στην εκκλησία που υπηρετούσα με το λεωφορείο, μπροστά μας ήταν ένα μηχανάκι όπου επέβαινε ένα νεαρό ζευγάρι. Ο νέος οδηγούσε και η κοπέλα που καθόταν πίσω είχε ανοίξει τα χέρια της σαν να πετάει. Αυτή η σκηνή, αυτή η στιγμή εκτός του ότι ομοιάζει πολύ με τον θείο έρωτα, όσο μπορεί να μοιάσει ο ανθρώπινος, ο χοϊκός, είναι και μια στιγμή στην οποία ο θάνατος δεν υπάρχει. Εκμηδενίζεται.
Σε αυτή τη στιγμή η αγάπη, η ζεστασιά, η τρυφερότητα, η εμπιστοσύνη είχαν φτάσει στο απόγειό τους.
Και μια τέτοια στιγμή, ανάλογες έχουμε ζήσει όλοι μας, ανεξαρτήτως αν εκείνος ο έρωτας βρήκε απάντηση ή όχι, είναι που θα πρέπει να μας δώσει μια ιδέα για την πίστη μας. Για τη σχέση μας με τον Χριστό.
Σήμερα ήρθαμε να τελέσουμε τρισάγια για τους αγαπημένους μας που έχουν κοιμηθεί. όμως με ποιο πνεύμα ερχόμαστε. Με εκείνο του ερωτευμένου, που τα αφήνει όλα με εμπιστοσύνη στα χέρια του Εραστή, ή με ένα ξερό πνεύμα θλίψης και απογοήτευσης για τους δικούς μας που πέθαναν; Τελικά τελούμε τρισάγιο για εκείνους που έχουν κοιμηθεί και θα τους ξανασυναντήσουμε στην αγκαλιά του Κυρίου μας ή για εκείνους που είναι νεκροί και δεν θα τους δούμε ξανά ποτέ;
Η απάντηση που θα δώσουμε, σχεδόν αυτόματα είναι η πρώτη. Όμως την πιστεύουμε ή απλά διδαχτήκαμε να τη δίνουμε; Εδώ είναι που ο έρωτας ξεκαθαρίζει τα πράγματα.
Γιατί ο έρωτας ούτε φοβάται, ούτε απελπίζεται, ούτε αμφιβάλλει. Ο έρωτας αφιερώνεται και γνωρίζει. Και είναι αυτός, ο θείος, ο μανικός έρωτας που νικά τον θάνατο και διαλύει το βασίλειο του. Είναι εκείνος ο έρωτας που ο Χριστός έχει για τους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου