Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως θεωρείται ως ένα παράδειγμα λαμπρό, υπομονής. Ανέχτηκε όλες τις αδικίες και τις διώξεις εναντίον του με ιώβεια υπομονή.
Όμως, όπως και ο Ιώβ, δεν αποδέχτηκε την αδικία. Όπως ο βιβλικός ήρωας δεν αποδέχτηκε πως ήταν αμαρτωλός έτσι και ο Άγιος Νεκτάριος δεν αποδέχτηκε την αδικία που του είχε γίνει στην Αλεξάνδρεια και συνέχισε να υπογράφει ως Πενταπόλεως.
Για να έχουμε υπομονή, για να υπομένουμε τις αδικίες οφείλουμε να γνωρίζουνε τον εαυτό μας και να είμαστε σταθεροί και ανυποχώρητοι. Σε καμία περίπτωση η υπομονή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε παθητικότητα.
Γιατί αυτό είναι το πρώτο βήμα για την κατάρρευση. Εκείνοι που έχουν μάθει να αδικούν ή τέλος πάντων να περνάει το δικό τους πάντα θα προσπαθήσουν να κάνουν το "θύμα" ή τον "στόχο" τους να αμφιβάλλει για τον εαυτό του και για την ορθότητα των λόγων και των πράξεών του. Θα θελήσουν να τον οδηγήσουν στην αμφιβολία ως προς το αν τελικά αδικείται. Θα κοιτάξουν να πουν πως είναι τρελός, υπερβολικός, πως τελικά είναι ο φταίχτης.
Η υπομονή όμως, όπως τη διδάσκει με τη ζωή του ο Άγιος Νεκτάριος στηρίζεται στην αυτογνωσία. Μόνο εκείνοι που γνωρίζουν καλά τον εαυτό τους, που πατούν γερά και ξέρουν πως αδικούνται μπορούν να δείξουν υπομονή. Γιατί η υπομονή μπορεί να εμφανίζεται μόνο μαζί με την επιμονή. Αλλιώς είναι απλή δουλοπρέπεια.
Ο Άγιος Νεκτάριος, όπως και ο Ιώβ, είναι δύο παραδείγματα υπέροχα, της υπομονής, της αυτογνωσία και της επιμονής. Μας δείχνουν πως η υπομονή τελικά δεν είναι υποχώρηση ή αποδοχή του κακού, αλλά ένας μακρύς πνευματικός -και όχι μόνο - αγώνας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου