
Το αρχαίο, ατμοσφαιρικό Harar είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αφρικής. Είναι επίσης το σπίτι των ανθρώπων που ταΐζουν τις ύαινες. Ο SIMON ALLISON ταξίδεψε στην ανατολική Αιθιοπία για να τους παρακολουθήσει σε δράση, να βρεθεί τόσο κοντά σε έναν από τους πιο επικίνδυνους θηρευτές της Αφρικής που θα μπορούσε να μυρίσει το σαπισμένο κρέας στην αναπνοή του.
Είναι νύχτα στο Χαράρ. Ο ήλιος μόλις έδυσε και βρίσκομαι σε ένα τρίκυκλο bajaj που με μεταφέρει μέσα από τα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης - μέσα και έξω από μικροσκοπικές λωρίδες, μόλις αποφεύγοντας τους αρχαίους πηλούς σε λαμπερό ροζ και πράσινο και τυρκουάζ, και δίνοντας ελάχιστη προσοχή στην κυκλοφορία ή την ζωή των πεζών που θεωρούν ότι οι λιθόστρωτοι δρόμοι είναι δικοί τους.
Το Χαράρ, που είναι κρεμασμένο πάνω σε ένα βουνό στην ανατολική Αιθιοπία, αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο . Είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αφρικής, τόσο παλιά που κανείς δεν θυμάται πώς και γιατί ή ακόμα και πότε ιδρύθηκε (η πιθανότερη εκτίμηση είναι κάποτε στον έβδομο αιώνα), και το περπάτημα μέσα από τις διόδους του είναι σαν μια λιγότερο εκλεπτυσμένη , περισσότερο αιθιοπική έκδοση της Φεζ ή της Ταγγέρης. Αρχαία τείχη περιβάλλουν ακόμα την παλιά πόλη, στην οποία μπορεί να εισέλθει κανείς μόνο μέσω μιας από τις έξι πύλες. Εξαιρώντας μερικές παραχωρήσεις στη σύγχρονη ζωή - ηλεκτρικό ρεύμα, δορυφορικά πιάτα και περιστασιακά τρεχούμενο νερό - φαίνεται σαν να έχει αλλάξει ελάχιστα.
Αλλά σήμερα, το Harar, παρ' όλη τη μεσαιωνική του γοητεία, δεν είναι ο προορισμός. Είναι το σκηνικό, σε κάτι αναμφισβήτητα ακόμα πιο συναρπαστικό: τους άνδρες που ταΐζουν τις ύαινες. Και, για μια μικρή αμοιβή, θα σας αφήσουν να τις ταΐσετε κι εσείς.












